هر کسی که قدم در خاک شازند گذاشته باشد یا از اهالی عزیز روستای «سوارآباد سفلی» باشد، احتمالاً خاطراتی شیرین از «گذرگاه دار نو» (دختران موسی بن جعفر ع) در دل دارد. روزگاری بود که صبح‌های زود، صدای خنک چشمه‌ای که از دل امامزاده جاری می‌شد، نوید آرامشی بی‌پایان می‌داد. زائرانی که از دور و نزدیک می‌آمدند، در سایه‌سار آن غارِ پناهگاهی، غصه‌هایشان را به فراموشی می‌سپردند و با قلبی مطمئن، نذورات خود را برای پاسداشت این مکان مقدس تقدیم می‌کردند. آنجا نه تنها یک مکان زیارتی، بلکه بخشی از هویت معنوی و خاطرات جمعی ما بود.

اما امروز، وقتی به «دار نو» نگاه می‌کنیم، دلتنگی عجیبی وجود دارد. آن چشمه‌ای که روزگاری جاری بود، حالا کم‌آب شده و بنایی که با عشق و نذورات مردم بازسازی شده بود، در اثر گذر زمان و نبودِ مراقبت‌های لازم، غم‌زده و تنها به نظر می‌رسد.

اما در این میان، باید با صراحت گله‌ای هم از خودمان بکنیم.

آیا ما هم در این ویرانی سهیم نیستیم؟ دردناک است وقتی می‌بینیم مکانی که روزی به آن عشق می‌ورزیدیم، امروز با دست‌های ما تخریب می‌شود. شیشه‌های شکسته‌ای که صدای سکوت را می‌شکنند، زباله‌هایی که در گوشه و کنار این بهشت کوچک رها شده‌اند و دست‌هایی که به جای پاسداری، تجهیزات این مکان مقدس را به غارت برده‌اند، همگی نشان از این دارد که ما در حفاظت از میراث خودمان کوتاهی کرده‌ایم. چطور ممکن است جایی را که برای آرامش به آن پناه می‌بردیم، امروز با بی‌میلی و بی‌نظمی آلوده کنیم؟

در کنار این دلسوزی، گله‌ی جدی ما از اداره محترم اوقاف شهرستان شازند و مسئولین مربوطه است.

این پرسش برای ما و تمام زائران باقی است که چرا مکانی با این پیشینه و اهمیت، به حال خودش رها شده است؟ چرا اجازه داده شد بنایی که با خون‌جگر و نذورات مردم ساخته شده بود، امروز به این وضعیت اسفبار برسد؟ جایی که پتانسیل تبدیل شدن به یکی از زیباترین نقاط گردشگری و معنوی منطقه را دارد، چرا در سکوت و تنهایی رها گشت و مورد تعرض دزدان و تخریب‌گران قرار گرفت؟ پاسخ این است که چرا تا امروز هیچ اقدام عملی و ملموسی برای حفاظت و ساماندهی این مکان صورت نگرفته است