کاشت زعفران تا چند سال پیش، تصویری دور و غریب بود: مزارعی گسترده در خراسان که با طلوع آفتاب، گلهای بنفششان دستچین میشد. اما امروز این تصویر عوض شده. زعفران از مزرعه‌های بزرگ تا بالکن و کنار پنجره‌ی خانه‌ها راه پیدا کرده و هر کسی میتواند در گلدانی با عمق ۲۰ سانتیمتر، طلای سرخ خودش را بکارد و بچیند.

‌

خبر خوبتر اینکه این کار به شرایط اقلیمی دشوار هم نیاز ندارد. زعفران گیاهی است که تابستانهای گرم و خشک و پاییز و زمستانهای خنک را دوست دارد؛ دقیقاً همان هوایی که در مناطق مرکزی و سردسیر ایران، از جمله شهرستان شازند هم وجود دارد. پیاز (بنه) را در شهریور تا اواخر مهر، با نوک رو به بالا در خاک سبک و زهکشدار میکارید، یک آبیاری کامل میدهید و گلدان را در آفتابگیرترین نقطه میگذارید. حدود سه تا شش هفته بعد، گلهای بنفش سر میزنند و هر گل سه رشتهی قرمز دارد که همان زعفران معروف است.

در شهرستان شازند این کشت تنها یک سرگرمی خانگی نیست؛ یک اقتصاد واقعی است. جهاد کشاورزی شازند اعلام کرده ۴۰ هکتار از زمینهای زراعی این شهرستان زیر کشت زعفران است و میانگین برداشت به ۴ کیلوگرم در هر هکتار میرسد. روستاهای «حک» و «پاکل» امروز از بزرگترین تولیدکنندگان زعفران استان مرکزی به شمار میروند و برداشت گلهای ارغوانی در این منطقه از پاییز آغاز شده و تا اوایل آذر ادامه دارد.

مزیت بزرگ زعفران، کمآبی آن است. در شرایطی که بسیاری از شهرستانهای استان مرکزی با افت منابع آبی دستوپنجه نرم میکنند، زعفران بهجای هدر دادن آب، آن را حسابشده مصرف میکند؛ همین ویژگی سبب شده کارشناسان کشاورزی، کشت این محصول را به‌عنوان جایگزین محصولات پرمصرف ترویج کنند.

و این روزها، فصل برداشت است. اگر شما هم به فکر آن هستید که گوشهای از خانه یا حیاطتان را به این طلای سرخ اختصاص دهید، همین پاییز بهترین زمان برای شروع است؛ گلدانی، چند پیاز درشت و یک جای آفتابی، کافی است تا چند ماه بعد، عطر و رنگ زعفرانِ دست کاشت خودتان را روی سفره ببینید.