«پل، حق عبور یا جای پارک؟»
ما شهروندیم یا فقط ساکن؟
همیشه از مسئولین میخواهیم شهری منظم داشته باشیم، اما وقتی نوبت به عمل میرسد، راحتی لحظهای ما بر حق عبور همشهریمان اولویت مییابد. آیا نظم شهری، محصول دستورات دولتی است یا نتیجهی وجدان بیدار ما؟
ما عادت کردهایم هر مشکلی را به «نبودِ امکانات» یا «بیتوجهی مسئولین» گره بزنیم. وقتی ترافیک میگیرد، وقتی شهر کثیف میشود یا وقتی نظم شهری به هم میریزد، انگشت اتهام را به سمت بالادستها میگیریم و با صدای بلند از «مدیریت» شکایت میکنیم. اما بیایید برای لحظهای، آینه را رو به خودمان بگیریم و به صحنهی پارک خودروها در کنار پل نگاه کنیم.
هر خودرویی که در جای غیرمجاز پارک میشود، صرفاً یک اشتباه ترافیکی نیست؛ بلکه یک «بیانهی اجتماعی» است. بیانیهای که میگوید: «من مهمتر از قانون هستم» یا «راحتیِ من، ارزشمندتر از حقِ عبور ده نفر دیگر است».
وقتی ما در کنار پل میایستیم و راه را میبندیم، در حقیقت داریم به مسئولین پیام میدهیم که ما هنوز آمادگی پذیرش نظم را نداریم. ما نمیتوانیم از طرفی از نبودِ فرهنگ شکایت کنیم و از طرف دیگر، با هر کلیکِ ترمز در جایی که نباید، سدی در برابر همان فرهنگ بسازیم.
واقعیت این است که هیچ جریمهای، هیچ تابلویی و هیچ نیروی انتظامی نمیتواند شهری را منظم کند که شهروندانش فکر میکنند «استثنا» هستند. نظم شهری، نه با دستورات اداری، بلکه با «احترام متقابل» ساخته میشود. احترام به کسی که شاید هرگز او را نبینیم، اما همین حالا به خاطر اشتباه ما، در ترافیکی اجباری گرفتار شده است.
بیایید از خودمان بپرسیم: ما در این جامعه چه نقشی داریم؟ آیا فقط «ساکن» هستیم که منتظریم همه چیز برایمان آماده شود و سپس ایراد بگیریم، یا «شهروند» هستیم که میدانیم کوچکترین رفتار ما، تکهای از پازلِ زیبای شهرمان است؟
تغییر، از جایی شروع میشود که دیگر نگوییم «بگذار بقیه رعایت کنند، من که فقط دو دقیقه اینجا پارک کردم». بگذارید شازند را نه با دستورات، بلکه با وجدانی بسازیم که میداند: «حق دیگران، خط قرمز من است».
لینک کوتاه خبر
نظر / پاسخ از
هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نفری باشید که نظر میگذارید!